Wandelen in Oetz.

Het rondje start pal bij het Urlaubsplatzl: eerst stroomopwaarts langs de Ache, waar bij de Wellerbrücke de beroemde Achstürze ruisen. Daarna klimt het pad rustig door een markant gebied vol neergestorte rotsblokken naar het meer. Wie wil, loopt het extra rondje om de oever (nog eens ruim 45 minuten), springt van de steiger of huurt in de zomer een roeiboot — terug gaat het over het bospad rechtstreeks naar Oetz.

Vanuit Oetz loopt het pad rustig het dal in richting Ötzerau en Habichen. De Habicher See is een stil bergmeertje met bankjes en bergzicht — ideaal voor een picknick. Terug gaat het over hetzelfde pad of als rondje over de velden; sportievere varianten hangen de Piburger See er meteen achteraan.

Vanuit Oetz wandel je naar de historische Wellerbrücke, waar de Ache zich donderend tussen de rotsblokken door wringt. Meerdere platforms bieden veilige eersterangsplekken boven het water — een fotoplek van de eerste orde, vooral tijdens de sneeuwsmelt. Het rondje laat zich naar wens combineren met het rondje om de Piburger See.

Boven aangekomen wacht een netwerk van makkelijke hoogtepaden tussen het panoramarestaurant, almhutten en speelstations. De themapaden rond bergschaap Widi zijn zo gemaakt dat kinderen vanzelf verder lopen — en de volwassenen krijgen er het panorama van de Stubaier Alpen bij. Pauzeren kan in het panoramarestaurant of op een van de rustieke almhutten.

Het gemarkeerde pad loopt vanaf het bergstation Hochoetz met ongeveer 100 hoogtemeters over naar de Neue Bielefelder Hütte (DAV) op 2.112 m. Het terras hoort bij de mooiste pauzeplekken van de regio — en wie zin heeft in meer, gebruikt de hut als springplank richting Wetterkreuzkogel of (voor zeer ervaren wandelaars) de Acherkogel.

Extra mooi is de variant via de Piburger See: eerst de idylle van het meer, daarna kronkelt het pad over boswegen en bospaden gestaag omhoog. Boven grazen Haflinger voor de hut, binnen staat de Tiroolse keuken klaar. Afdalen doe je over de heenweg of als ronde richting Tumpen — dan met zicht op de Stuibenfall aan de overkant.

Het pad is uitstekend beveiligd en te doen voor gezinnen die zeker ter been zijn, maar je mag geen hoogtevrees hebben — de platforms hangen spectaculair in de rotswand. Boven loont het door te wandelen naar het zonnige hoogdal Niederthai, met onderweg een plek om te pauzeren; terug gaat het rustiger over de bosweg. Tijdens de sneeuwsmelt in de vroege zomer is de waterval op zijn machtigst.

De klim loopt eerst rustig naar de Bielefelder Hütte, daarna in wijde bochten over open hellingen naar het topkruis. De paden zijn overal gemarkeerd, alleen het laatste stuk vraagt wat conditie. Wie slim plant, bewaart de stop in de hut voor de terugweg — Kaiserschmarrn smaakt na een topkruis dubbel zo goed.

De Knappenweg verbindt het wandelgebied Hochoetz met het op 2.020 m gelegen Kühtai — naar keuze als traverse (terug met de bus) of als grote ronde over het Wetterkreuz met een afdaling door het wildromantische Wörgetal. De audiostations vertellen over het harde leven van de mijnwerkers die hier ooit naar erts groeven.

Het pad begint praktisch bij onze voordeur en wint snel hoogte: eerst door schaduwrijk bergbos, later over alpenweiden met een steeds weidser dalzicht. De stop op de Bielefelder Hütte is dan eerlijk verdiend — en voor de terugweg staat de Acherkogelbahn klaar: knievriendelijk naar beneden.

Vertrekpunt is de Bielefelder Hütte (bereikbaar met de kabelbaan en een korte aanloop). Vandaar loopt de route over steile rotshellingen en grove blokken de topflank in; de sleutelpassages vragen vaste handen en absoluut geen hoogtevrees. Boven sta je op het balkon van het voorste Ötztal — met een diepe blik tot in het Inntal. Helm aanbevolen, vroeg vertrekken, een stabiel weersvenster is verplicht.

Vanuit Umhausen loopt de route door het Fundustal naar de beheerde Frischmannhütte (2.192 m) — wie de lange bosweg wil overslaan, neemt de huttentaxi tot de Hintere Fundusalm. Boven de hut wordt het alpien: een smal pad klimt naar de Feilerscharte (2.926 m), vandaar in ruim 30 minuten over de blokkengraat naar het kruis. Ideaal als tweedaagse tocht met overnachting in de hut.

Vanuit Umhausen gaat het via de Vordere Leierstalalm gestaag omhoog; de laatste bochten openen het zicht op het meer en de hut. Het gemarkeerde rondje om het Wettersee (ca. 45 minuten extra) is verplicht — het water spiegelt de rotswanden van de Wildgrat. Wie blijft overnachten, beleeft een zonsopgang aan een bergmeer die je nooit meer vergeet.

De beklimming gebeurt meestal vanaf de Erlanger Hütte over het gemarkeerde pad door de blokkenflank — een veilige voetplaatsing is hier alles. Als tweedaagse tocht met overnachting in de hut wordt dit een van de mooiste stille bergtochten in het voorste Ötztal: dag 1 naar het meer, dag 2 in de ochtendzon naar de top en dan de lange afdaling terug naar Umhausen.

Wie de volledige dagtocht zoekt, vindt hem hier: ruim 1.600 hoogtemeters klimmen, eenzame bergkommen, het topkruis op 2.591 m en de lange terugweg door het Wörgetal met zijn beken en almweiden. Vroeg vertrekken en genoeg water meenemen — plekken om te pauzeren zijn schaars.

Na een aanloop van ongeveer 30 minuten vanuit Umhausen klik je je in: de route blijft meestal in het B-bereik, twee korte overhangen vragen C — met steeds de waterval als decor. Veel kunstmatige treden maken hem ook haalbaar voor sportieve beginners met wat ervaring; aan het eind wacht een makkelijkere uitstapvariant. Klettersteigset, gordel en helm zijn verplicht (verhuur in de regio).

Klassiek als tweedaagse tocht: klim vanuit Vent naar de Breslauer Hütte (2.844 m), overnachten, en de volgende ochtend over de Mitterkarferner en het Mitterkarjoch naar de topgraat. Touw, stijgijzers en kennis van spleetredding zijn verplicht — wie dat niet meebrengt, gaat met een berggids (te boeken in Vent en Sölden). De rit van Oetz naar het einde van het dal duurt ongeveer 50 minuten.

De Urweg vertelt de geschiedenis van het dal — van Ötzi tot de bergboeren. Vanaf het Urlaubsplatzl zijn de voorste etappes perfect als dagtocht te lopen (met de bus terug); wie ambitieus is, pakt het hele project aan en wandelt in twee weken één keer rond het Ötztal. In- en uitstappen op een etappe kan bijna overal met het openbaar vervoer.